خیلی بده

اگه نقطه پایان نقطه شروع نبود دیگه زندگی ادامه نداشت

پایان با همه بدی هاش شروع خوبی می تونه باشه

از پشت پنجره

پاییز چهره زردش را می نماید

دوباره چشات غبار غم رو شسته و

رو درختا بارون بهار نشسته و

من همين جا منتظر نشستمو

سكوت تنهايي رو شكستمو

دوباره از اون ورا صدات مياد

دست تكون مي دي و باز هوات مي ياد

مي بينم داري مياي كنار من

قد علم كرده بازم بهار من

آسمون روشن و صافه وسپيده

هيچكي اينقد آسمونو صاف نديده

بغض گريه از گلوم پريد و رفت

غبار غم از خونه  پر زد و رفت

كاشكی زودتر بودي اي بهار من

23/06/88

چه قدر فکر می کنم

دلگیری همیشه پشت پنجره منتظر نشسته و ...

چه اتفاقات عجیبی

دیگر مغزم نمی تواند درگیر باشد

اما با این همه همیشه شادم

چه پارادوکس جالبی

زندگی خیلی عجیب است و آدم ها و سرنوشت ها

آفتاب

تو در انتهای کوچه ی شب

سکوتم را با صدایت شکستی

و در پس کوچه های روشنایی

تو چندی درکنارم نشستی

تو را من چه نامم که با تو

سکوتم شکست و غم پر زد

نگاهم نگاهت را ندید و

دل تنهای تو  تنهاترم کرد

شعر من در سایت شعر نو:شعر زیر بارون